۱۵ آذر ۱۳۸۵

فراخوان

اشعاری از مانا آقایی

فراخوان

امشب
زير قلبم دو شمع روشن می كنم
من شاعرم
و انگشت هاى بلندى دارم
پروانه هاى ديوانه
بيائيد در خاكستر شعرهاى من خودسوزى كنيد
امشب می خواهم
براى هيزم درونم آتش بياورم
هيچكس باور نمی كند
من ماهيگير فقيرى بودم
كه يكشب اقيانوس را به تختخوابم آوردم
و صبح روز بعد صيادان
درشت ترين مرواريد جهان را
از ميان ران هايم دزديدند
نگاه كن!
دست در جيبم می برم
تا زمان را مانند تورى پاره كنم
و آخرين سكه هاى غرورم را
از لاى دستمال ها
و بليط هاى باطله بيرون بكشم
من شاعرم!
در پرده هاى روح من
چيزى می وزد
كه اندام باد را به لرزه درمی آورد
روزی اگر سرنوشت
درفنجان هاى كولى توفان بپا کند
تنها نجات كشتی هاى بی بادبان
سفيدى روسرى ام خواهد بود
درآغوشم بگير
و امروز را فراموش كن
من خواب ديده ام كه كودكى
راز درهم تنيدن ما را
از پيلهء مقدّس يك نطفه
با خود به آينده خواهد برد!

كفش نامه

بند كفشم را مى بندم
همه چيز را فراموش مى كنم
مى روم سرم را به ديوارهاى بلند مى كوبم
و از اتاق هاى كوچك ياد مى گيرم
كه فكرهاى بزرگ نكنم
خواهرم براى آينده نامه هاى عاشقانه مى نويسد
مادرم پشت كودكى هايمان آب مى ريزد
من با خودم عهد مى بندم هيچوقت برنگردم
مى روم
در خانه موى عروسك ها را مى بافم
در مدرسه با تخته سياه آشنا مى شوم
تمام زنگ تفريحم را يك انقلاب مى دزدد
مى روم
براى لب هايم كليد مى خرم
شعارهايم را پشت دندان هايم قفل مى كنم
باد روسرى ام را مى برد
كشف می كنم زندانى پيراهنم بوده ام
قاره اى به وسعت تنهائى محاصره ام كرده است
مى روم
پدرم ما را به آن سوى آب ها مى رساند و مى ميرد
من هنوز "اولدوز و كلاغ ها" مى خوانم
و براى قطارها بليط بازگشت مى خرم
زندگى با همهء عظمتش
در يك چمدان خلاصه مى شود
مى روم
در ادارهء گذرنامه پليسى لال
تاريخ آخرين خروجم را
از حافظهء كامپيوتر بيرون مى كشد
چراغ هاى قرمز تعقيبم مى كنند
در آينهء هتل زنى به من خيره مى شود
كه روزى در بخار نفس هايش گم خواهم شد
مى روم
برلن با ديوارهايش روبرويم مى ايستد
مسكو برايم ودكاى ارزان قيمت مى ريزد
لندن مرا به فاحشه خانه هايش دعوت مى كند
كم كم مى فهمم كه چرا
از آزادى مجسمه مى سازند
مى روم
قرن بيستم پابرهنه روى مين مى رود
دنيا در خواب آسمانخراش مى بيند
زمين نگران
به خط هواپيماها چشم مى دوزد.